آنچه كه علامت سوال بزرگي در برابر حوادث روزهاي گذشته استان مسلمان نشين سين كيانگ چين قرار داد، روشن بودن ماهيت يك طرف قضايا بود: باور اينكه غرب اسلام ستيز و مسلمان كش به ناگاه از سر دردهاي انساني، پرچم حمايت از اسلام برافراشته باشد، سخت مي نمود و همين امر ترديدهاي فراواني درباره حوادث سين كيانگ، به وجود آورد.
آنچه كه علامت سوال بزرگي در برابر حوادث روزهاي گذشته استان مسلمان نشين سين كيانگ چين قرار داد، روشن بودن ماهيت يك طرف قضايا بود: باور اينكه غرب اسلام ستيز و مسلمان كش به ناگاه از سر دردهاي انساني، پرچم حمايت از اسلام برافراشته باشد، سخت مي نمود و همين امر ترديدهاي فراواني درباره حوادث سين كيانگ، به وجود آورد.
قبل از برشمردن طرف هاي درگير در ناآرامي هاي اخير سين كيانگ و تشريح نيات آنها، ابتدا اصل قضايا و علت درگيري ها را مرور مي كنيم.

آنچه كه علامت سوال بزرگي در برابر حوادث روزهاي گذشته استان مسلمان نشين سين كيانگ چين قرار داد، روشن بودن ماهيت يك طرف قضايا بود: باور اينكه غرب اسلام ستيز و مسلمان كش به ناگاه از سر دردهاي انساني، پرچم حمايت از اسلام برافراشته باشد، سخت مي نمود و همين امر ترديدهاي فراواني درباره حوادث سين كيانگ، به وجود آورد.
قبل از برشمردن طرف هاي درگير در ناآرامي هاي اخير سين كيانگ و تشريح نيات آنها، ابتدا اصل قضايا و علت درگيري ها را مرور مي كنيم.
ماجرا از آنجا آغاز شد كه اويغورهاي مسلمان در اعتراض به كشته شدن دو تن از همكيشان خود به دست افراد قوم «هان» (قوم غير مسلمان) و عدم جديت مقامات چيني در پيگيري قضيه، به خيابان هاي شهر ارومچي ريخته و خشم فرو خورده خود را از چندين دهه تبعيض و بي عدالتي فرياد زدند. قوم «هان» اما اين بار نيز با اطمينان از حمايت قاطع دولت چين، افراد خود را به خيابان ها ريخت تا تظاهركنندگان اويغور را سركوب كند. رويارويي دو قوم، درگيري شديدي را در پي داشت كه به كشته شدن 184 نفر شامل 137 تن از قوم هان، 46 نفر از قوم اويغور و يك نفر مسلمان هوئي منجر شد.
در اينكه ريشه اين درگيري ها در احساس برتري قوم هان نسبت به مسلمانان اويغور و تبعيض هاي موجود در جامعه چين است، شكي نيست. دولت چين به دنبال الحاق منطقه مسلمان نشين سين كيانگ به خاك خود در سال 1949، دست به برهم زدن تركيب جمعيتي اين منطقه زد و با روانه كردن مردمي از قوم هان به سين كيانگ، موازنه جمعيتي اين منطقه را به نفع قوم «هان» يعني به سود دولت چين برهم زد. تا بتواند به سهولت آن را در كنترل خود نگه دارد. محدوديت هاي زيادي براي مسلمانان اويغور ايجاد شد. با افزايش تضاد نژادي، به تدريج نطفه درگيري هاي قومي نيز بسته شد تا سرانجام روزهاي مياني تيرماه 88 شاهد رويارويي خونين اين دو قوم باشد. بنابراين، آنچه كه در اين قضايا به دولت چين مربوط بوده و مورد اعتراض است، اتخاذ سياست هاي تبعيض آميز عليه قوم اويغور است؛ اعتراضي كه مسلمانان جهان نسبت به تمامي دولت هاي غيراسلامي درباره وضعيت اقليت مسلمان آن جوامع دارند.
در پي اين درگيري هاي قوميتي اما دو جريان در هم تنيده با موقعيت هاي متفاوت جغرافيايي، با نياتي كه به هيچ رو نشاني از دلسوزي براي مسلمانان در آن پيدا نيست، با اشتياق زايد الوصفي دست به مصادره آن به نفع اهداف خويش زدند.
جريان اول شامل مخالفان جهاني چين است كه حوادث اخير را فرصت بي بديلي براي پيگيري بحث تجزيه استان سين كيانگ از چين مي داند، منطقه اي بي نهايت استراتژيك كه يك ششم خاك چين را تشكيل داده و بزرگترين منابع نفتي و گازي اين كشور و نيز معادني چون طلا، زغال سنگ و نقره در آنجا قرار دارد. جدا شدن سين كيانگ از چين، قطعاً كار پكن را براي هميشه در معادلات جهاني با دشواري هاي جدي روبرو خواهد كرد. واشنگتن مهره لازم براي مصادره اغتشاشات را در اختيار داشت. «ربيعه قدير» زني 62 ساله و ثروتمند است كه در سال 1999 به جرم جاسوسي براي آمريكا در چين به زندان افتاد و اگرچه به هشت سال زندان محكوم شد، اما در سال 2005 توانست با وساطت كاخ سفيد آزاد شده و راهي واشنگتن شود. هم اكنون از قدير با عنوان رهبر تجزيه طلبان ياد مي شود و غرب سعي دارد درگيري هاي قوميتي چين را شورش هاي يكجانبه قوم اويغور با هدف تجزيه جا بزند. كنگره آمريكا در روزهاي اخير رسماً از وي و جريان تجزيه طلبي حمايت كرد. «بيل دلهانت» به نمايندگي از حزب دموكرات و «دانا روهراباچر» به نمايندگي از جمهوريخواهان در ساختمان كنگره در كنار ربيعه قدير حضور يافته و ضمن اعلام حمايت از وي، او را شخصي خواندند كه سه بار براي دريافت جايزه صلح نوبل نامزد شده و تأكيد كردند كه چين نبايد به وي افتراي تجزيه بزند. «ايان كلي» سخنگوي وزارت خارجه آمريكا نيز اذعان كرد كه «قدير از بنياد اعانه ملي براي دموكراسي (NED) كمك هاي مالي دريافت مي كند» (ان.اي.دي.سازماني است كه از طرف كنگره آمريكا مأموريت حمايت مالي از جنبش هاي تجزيه طلبي در كشورهاي مخالف واشنگتن را به عهده دارد). اين است كه خبر و تحليل درباره «جنبش تجزيه طلبي» از پرده رسانه هاي غربي پايين نمي آيد و در تصاويري كه ضميمه اين تحليل ها مي شود، كساني به نام اويغورها، پلاكاردهايي انگليسي در حمايت از تجزيه و استقلال تبت و تايوان! نيز در دست گرفته اند... مناطقي كه به هيچ وجه مسلمان نشين نيستند.
جريان دوم اما جرياني در داخل ايران است كه در هر حادثه اي، ماهيت ماجرا و طرف هاي درگير هرچه و هر كه باشد، برايش تفاوتي نمي كند. هدف، همراهي با غرب در همه وجوه و به هر شكل ممكن است و در اين راه، چشم و گوش بسته و به عبارت بهتر «فكر» بسته، در خدمت اهداف غرب گام برمي دارد. علي رغم اينكه اكثر كشته شدگان درگيري هاي اخير چين از قوم غير مسلمان است، رسانه هاي مدعي اصلاحات همه كشته شدگان سين كيانگ را مسلمان معرفي كردند و در همان حال به جاي حمايت از مسلمانان اويغور، تحليل هاي محافل و رسانه هاي غربي را بازنويسي كردند.
آنان از اين اقدام دو هدف عمده را دنبال مي كردند؛ يا دستگاه ديپلماسي كشور را تحريك كرده و آن را مجبور كنند كه در واكنشي عجولانه، به جريان ايجاد شده در غرب پيوسته و با حمايت از تجزيه سين كيانگ، در وضعيت مخاصمه با اين كشور قرار گيرد؛ و يا اينكه در صورت عدم ورود ايران به اين جريان، ضربه اي حيثيتي به جمهوري اسلامي وارد كرده و با اشاعه فرضيات كذب، دولت را به رفتار دوگانه در برابر مسلمانان جهان متهم كنند؛ با اين ادعا كه جمهوري اسلامي در حالي از مسلمانان غزه حمايت مي كند كه در برابر قتل عام مسلمانان سين كيانگ توسط دولت! چين سكوت كرده است. شديدترين واكنش نسبت به وقايع چين از سوي نخست وزير تركيه بود كه او نيز به دنبال آشكار شدن اهداف تجزيه طلبانه غرب، رفتار سياسي خود را وارد چارچوب هاي قانوني و حقوقي كرده و يادآور شد كه «آنكارا قصد مداخله در امور داخلي چين را ندارد و به تماميت ارضي چين احترام مي گذارد.»
همانطوري كه پيشتر اشاره شد، جمعيت مسلمان چين به دليل حاكميت اكثريت غير مسلمان، از تبعيض موجود به شدت رنج مي برد؛ وضعيتي كه در كشورهاي اروپايي مانند فرانسه نيز قابل مشاهده است و جمعيت 10 درصدي مسلمان اين كشور، از كمترين حقوق سياسي و اجتماعي برخوردار نيستند. خواسته تمامي مسلمانان جهان رفع اين تبعيض هاي مذهبي و نژادي در حكومت هاي غير مسلمان است كه درباره چين، دستگاه ديپلماسي كشورمان اين مسئله را به مقامات پكن گوشزد كرده است. دولت پكن نيز اگر خواستار برطرف شدن تهديد تجزيه استان سين كيانگ با هدايت غرب است، بايد درباره سياست هاي خود نسبت به مسلمانان اويغور تجديدنظر كرده و از تبعيض در برخورد با آنان دست بردارد.

نويسنده:سيد ياسر جبرائيلي

منبع: كيهان